foto cmc

Algemeen nieuws

Mattie Mostert 10 - 11 - 2016

Lichtjes voor Delft - een terugblik

Lichtjes in Delft: nu meer licht in de duisternis!

Het contrast kon haast niet groter zijn: vorig jaar op de Markt de warmste eerste zondag in november. In de stralende zon was het nauwelijks mogelijk te ontdekken of de kaarsjes wel echt branden. Dit jaar, echt november!  In de sombere, druilerige schemerduisternis van een echte novemberdag, in de schaduw van de Oude Kerk, gaven de kaarsjes écht licht in het donker.

Ook de bezoekersaantallen liepen sterk uiteen: vorig jaar stond het op de markt rondom het rode hart met de kaarsjes welhaast zwart van de mensen, gekleed in luchtig zomergoed; dit jaar: enkele handenvol bezoekers, veelal weggedoken in winterjas en onder de plu. Maar toch: ze kwamen! Mensen die speciaal voor deze gelegenheid de moeite namen om hun geliefde te gedenken. Die graag een kaarsje aanstaken ter nagedachtenis. Die vanuit hun hart woorden aan het schildersdoek toevertrouwden. Centraal op het doek stond het: Ík draag je in mijn hart’.

Er was wel wat aan vooraf gegaan, voordat het zover was. Rond een uur of half een kwam de organisatie van Lichtjes voor Delft langzaam op gang: door de combinatie van de activiteit buiten  - de lichtjes -  en het vervolg binnen - de reguliere zoekdienst op de eerste zondag van de maand - was het toch een hele klus om alles klaar te zetten: drie kramen buiten, opgedoken uit de kelders van de Hofkerk, twee complete muziekinstallaties, met de uitdaging om die buiten ook droog te houden; een partytent deed daarbij uitstekend dienst, maar voordat je zo’n ding in elkaar hebt gezet….; honderden glazen potjes met evenzovele waxinelichtjes: fietstassen vol!

Dankzij de ruime hoeveelheid medewerkers konden enkele tegenslagen goed worden opgevangen. Problemen met de techniek en ziekte van de zangeres werden door de bereidwilligheid van spontaan gebelde mensen tijdig en kundig opgelost, zelfs zonder beschikbare printer om de te zingen teksten op papier te zetten. Dan maar meezingen met de beamer en dat ging uitstekend!

Mooi op tijd waren de voorbereidingen zover dat het team met elkaar kon bidden. Bidden om zegen en ook voor minder regen…. Dank voor de gelegenheid die geboden kon worden en gebed om hulp bij eventuele gesprekken. Daarna: naar buiten en wachten op de mensen….

En: ze kwamen! Niet in groten getale, maar toch…. En ze schreven, vanuit hun hart. In het Nederlands, het Spaans,  Engels…. ‘Voor de vele dierbaren die mij ontvielen’; ‘niemand verdwijnt voorgoed, als je de herinnering bewaart’; ‘Ik mis je zo erg’; ‘In dankbare herinnering’; ‘soulmate’; ‘opa, sta ik plotseling luist’rend stil, omdat ik jouw stem horen wil’.

In de zoekdienst, aansluitend op het buitengebeuren, spreekt Jenne de Haan woorden van vertroosting en bemoediging. Zoals Jakob worstelde in de nacht, kennen wij ook onze worsteling rond gemis en verdriet. Maar zoals Jakob na het nachtelijke gevecht de nieuwe dag in ging met Gods zegen, zo is er voor ons ook perspectief na de worsteling, wetend dat God bij ons is en ons draagt. Liederen klinken ter ondersteuning. De bezoekers luisteren stil en aandachtig: ‘Ik draag je in Mijn hart’; dat is  - ook - de boodschap. Gezegend keert men huiswaarts, hun geliefden dragend in hun hart.